۰•●کـاغـذ سفــید●•۰

راست میگه. خیلیی آروم و متین بنظر میای.

اون لحظه‌ای که ادم فکرمیکنه جایی که دعوته رو نمیخواد بره واقعا غم‌انگیزه.

من حس میکنم دارم غیراجتماعی میشم و درجمع بودن اذیتم میکنع. بعد از طرفی همونقدر که سراغ نگرفتن ناراحت کنند‌ه‌س بنظرم مدام سراغ گرفتن و اصرار  کردن هم جالب نیست. 

ی زمانی تو زندگی هر کسی هست که به قول خودت ، باید خودت رو هل بدی و خلاف جهت میلت بزورم که شده جلو بری ... 

این روزا تو زندگی هر کس هست و یه جایی تموم میشه حتما ... فقط باید طاقت بیاری ...

ولی اگه تو جمعی فکر میکنی جای تو نیست و اون طور هم مشتاق نیستی که بری با نرفتن به خودت احترام گذاشتی !

درسته قرار نیست تو همه جمع ها خود آدم گل مجلس باشه و همه توجه ها بهش جلب باشه ولی اینکه دیگه کلا اونجا بود و نبودت حس نشه یه چیز دیگس ...

اره میفهمم چی میگی. نکته هم همینه. واقعا ماها حوصله‌ی یسری دراماهای روابط رو نداریم و دوری رو بیشتر میپسندیم. ولی نکته‌ای که منو آروم‌میکنه اینه که یسری افراد هرقدر معدود هستند که براشون مهمیم.

اینروزا هی به خودمون میگیم که عیب نداره میگذره و بلاخره هر سختی پشت سرش آسونی میاره ولی انگار نه انگار، شرایط بهتر که نمیشه هیچ هر روز یه سورپرایز جدید برات میاره که بدتر فرو میری تو گِل 

امیدواری هم امیدواریهای قدیم:)

هعی ... امون از حال و روز ِ غم